(+31)641518946 info@commitments.nl
Selecteer een pagina

Een poosje geleden had ik de mannelijke helft van een echtpaar in de NLP practitioner opleiding. Laat ik hem voor het gemak Chris noemen en Chris was getrouwd met Imke. Twee mensen die zielsveel van elkaar houden, maar ook twee mensen die vanwege omstandigheden de hele dag thuis waren bij elkaar.

 

Ontslag

Chris was een aantal jaren daarvoor zijn werk op een uiterst vervelende manier kwijtgeraakt: ziek geworden en bij terugkomst te horen gekregen dat er toch wat verbeterpunten waren in zijn werkwijze. Werden deze niet binnen een gestelde termijn verbetert, dan zou er een ontslagprocedure volgen. Door de stress die dit veroorzaakte kwam Chris wederom thuis te zitten en er volgde ontslag.

Imke, aan de andere kant, zat ook thuis wegens ziekte en het verlies van Chris’ baan leidde ook bij haar tot stress, want wat als de WW straks ophoud? Ook ervoer ze Chris als passief: Het ontslag had tot burn-out klachten geleid en daardoor reageerde Chris met paniek op verplichte sollicitaties. Dit leidde er na een jaar toe, dat Chris in de ziektewet terecht kwam.

 

Stress

Bij Imke werd daardoor de druk hoger en ze ging zoeken naar bevestiging bij Chris: Wil je überhaupt nog wel werken? Voel je je al wat beter? Zie je het nog wel zitten? En dat gedurende korte tijd achter elkaar. Chris kon er helemaal niets mee en bracht het daarom in een oefening over waarnemingsposities. Hierbij wissel je “letterlijk” van plek, om een bepaald probleem van verschillende gezichtspunten te kunnen beschouwen. Er zijn drie waarnemingsposities te onderscheiden. 1e positie is waarnemen vanuit jezelf, 2e positie waarnemen vanuit de positie van een ander en 3e positie is waarnemen vanuit een “fair witness” positie (iemand die de interactie tussen jou en de ander(en) waarneemt.

Al vrij vlot tijdens de oefening, sloeg Chris vast. op de 2e positie Want waarom bleef Imke na een antwoord van hem bevestiging zoeken? Vanuit zijn wereldmodel was dat immers onnodig en leidde het slechts tot onmacht en irritatie bij hem en hij kreeg haar dat niet duidelijk gemaakt.

Imke woonde vlakbij, dus ik stelde voor om haar te bellen en te vragen of ze wilde meedoen in de oefening.

 

Verwachtingen en patronen

Twee mensen die ik in de oefening vervolgens steeds liet wisselen en in elkaars positie liet stappen en ze vervolgens liet reageren, zoals ze het graag zouden horen. Voor Imke bleek de toon waarop Chris antwoorde heel belangrijk, omdat deze haar bevestigde in zijn passiviteit en door het nog een keer te vragen, hoopte ze een antwoord te krijgen dat meer aansloot bij wat ze verwachtte.

Ook bij Chris zaten de verwachtingen hoog na het geven van een antwoord. Dit koppel had daarin een bepaald patroon ontwikkeld wat allesbehalve behulpzaam was en helaas erg menselijk. In relaties zie ik vaak, dat er patronen ontstaan aan de hand van de verwachtingen die partners van elkaar hebben. Ze verwachtten vaak dat de partner op een bepaalde manier zal reageren en als dat inderdaad gebeurd, ontstaat de “zie je wel, daar gaan we weer en vaak leid dat tot irritatie en teleurstelling. In bovenstaand voorbeeld wilde Imke enthousiasme horen en wilde Chris zich niet steeds herhalen en uitleg hoeven geven over hoe hij zich voelde. Door zich in te leven in elkaars positie, ontstond er een dialoog waarin de partners echt konden luisteren naar elkaar en afspraken konden maken . Zo hebben ze bijvoorbeeld een signaal afgesproken om de ander aan te geven, dat hij of zij moet stoppen met zijn gedrag. En het werkt. Want vaak zijn het onze eigen verwachtingen die we spiegelen in het gedrag van de ander. En door naar die ander te luisteren, luisteren we in feite ook eens echt naar wat we zelf willen.