(+31)641518946 info@commitments.nl
Selecteer een pagina

“Omdat ik de afgelopen maand aardig wat te verhapstukken kreeg op persoonlijk vlak, heb ik vorige week een opstelling gedaan met Ted.
Opstellingen vind ik prettig. Ik krijg inzicht in de situatie, doordat ik letterlijk en figuurlijk vanaf een afstandje ernaar kijk. Ik heb dat nodig wanneer mijn malende hoofd blijft doorgaan. En mijn ervaring is, dat ik daarmee niet verder kom.

 

Een opstelling met voorwerpen

Tijdens het  gesprek werd duidelijk, dat ik mezelf blokkeerde om voluit te leven. Wat mij blokkeerde probeerden we via de opstelling naar voren te krijgen.
Voor de opstelling koos ik voor levensvreugde, mijzelf, de dood en een pas overleden persoon in mijn directe omgeving. Omdat er geen andere mensen beschikbaar waren, deden we de opstelling met door mijzelf gekozen voorwerpen, die ze representeerden.

Een opstelling met voorwerpen heeft veel impact, heb ik gemerkt. Je kiest op gevoel voorwerpen uit en achteraf blijkt daar meer synchroniciteit in te zitten, dan wat je op voorhand zou denken. Waar mensen uit zichzelf spreken bij een opstelling, zo spreken spullen in hun samenhang een symbolische betekenis uit. Een lege rol kan bij voorbeeld symbool staan voor een gevoel van leegte en een kaars voor opgebrand zijn. Op het moment dat je ze pakt denk je daar niet aan, maar met behulp van degene die de opstelling begeleidt, kunnen er bijzondere inzichten ontstaan.

 

Neerzetten

Tijdens het neerzetten van de door mij gekozen voorwerpen bleek al, dat ik het pak Senseo mokka, dat symbool stond voor mezelf, buitenspel had gezet. Het stond niet op een lijn met de andere voorwerpen: het glas (de overleden persoon), een wollen sjaaltje (de dood) en een thermoskan water (mijn levensvreugde). Het was alsof ik geen deel uitmaakte van mijn eigen belevingswereld. Dat was alvast inzicht nummer een.

 

Vragen en verschuiven

Tijdens een opstelling merk ik vaker, dat ik mijzelf buiten de eigenlijke opstelling plaats of dat er geen ‘contact’ is met de rest. Door Teds vragen over wat er bij mij opkomt en wat de opstelling, zoals ik hem heb neergezet, met me doet kom ik bij het antwoord wat ik ermee wil.
Om mezelf onderdeel te maken van de situatie, die ik had neergezet in de opstelling, kwamen Ted en ik op het idee om er nog een voorwerp bij te zetten. Dit werd een leeg plastic bakje. dat stond voor de hulpbron die ik nodig had.

 

Stromen

Op het moment dat ik het bakje neerzette, wilde ik maar een ding: die thermoskan erin zetten! De kan was echter te groot voor het bakje en boog onder het kolos. Misschien was de thermoskan wel een obstakel voor wat erin zat? Misschien stond die ijzeren kan wel voor angst, waardoor mijn levensvreugde niet kon stomen. Een nieuw idee was de kan leeg te gieten in het bakje.

 

En toen….

En toen gebeurde het (en dat is het mooie van een opstelling): ik had de gaatjes in het bakje over het hoofd gezien, dus op het moment dat Ted het water overgoot, kwam de hele vloer blank te staan en baadde ook alles wat er in de opstelling stond in de plas.

Hoe duidelijk wilde ik het nog meer hebben: wanneer ik meer durf te leven en mijn levensvreugde wat meer laat stromen, wordt alles meer een geheel, of liever, dan accepteer ik zaken zoals de dood beter, waardoor ik voluit kan leven! Een mooi inzicht.

Voor mij is dit de kracht van een opstelling: het is een metaforische, vriendelijke wijze om iemand inzicht te geven in bepaalde patronen. Ik zag pas dat angst me belemmerde, toen het recht voor mijn neus stond……”