(+31)641518946 info@commitments.nl
Selecteer een pagina

17 september 2011

Deze datum was duidelijk zichtbaar onder mijn naam op het grafschrift in de droom zo’n tiental jaren geleden, maar wel nog in de vorige eeuw. Het gaf me ruimte, nog zoveel jaren te gaan, want op de een of andere manier was ik er altijd van overtuigd het jaar 2000 niet te halen.

Mijn kinderen zouden tegen die tijd volwassen zijn. Dat maakte het nog beter. Ik had nog tijd. Tijd om na te denken over het leven, mijn leven. Mijn leven en de verhouding tot het leven. Een spannende reis die uiteindelijk me veel heeft opgeleverd.

Nu komt deze datum snel dichterbij en ik merk dat het me niet veel uit maakt of de droom waarheid wordt of dat er op die dag een nieuwe fase begint of dat er op die dag helemaal niet uitzonderlijks gebeurt.

Ik heb vrede met de dood. Vroeg of laat staat het te gebeuren. Een aantal jaren geleden heb ik duidelijk voor het leven gekozen en het leven is mij goed gezind geweest. Er zijn mensen die van mij houden en ongetwijfeld ook mensen die me haten. Beiden zijn ze een verwaarloosbaar deel van de totale mensheid.

Hoeveel van de bijna 7 miljard (7.000.000.000) mensen heeft alleen maar mijn naam gehoord? Zeker nog geen miljoen!!

En als ik eerlijk ben met mij zelf dan is er maar één mens die mij echt kent, mijn levenspartner Karine.

1 op de 7 miljard mensen kent mij echt.

Vanuit het grote perspectief gezien, krijg je dat slechts 1 persoon in al die miljarden sterrenstelsels die elk weer miljarden zonnestelsels omvatten die allemaal planeten om zich heen hebben zweven, op een van die planeten wonen dan die 7 miljard mensen waarvan er een mij echt kent en een 100-tal mensen mij enigszins kennen. Dan is het natuurlijk ook nog de vraag of er maar een universum is. Vanuit deze optiek kun je haast niets anders zeggen dan dat een leven op aarde niets voorstelt.

En toch klopt dat niet helemaal. Uiteindelijke komt alles uit hetzelfde begin.

Het leven kun je metaforisch zien als een waterdruppel die zich los maakt uit de oceaan. De druppel maakt verschillende stadia mee in zijn “leven” zoals damp, condensatie, bevriezen, ontdooien en samenstromen. En na verloop van tijd komt de druppel uiteindelijk weer terecht in de oceaan.

In de oceaan blijft de druppel een druppel EN wordt tegelijkertijd meer dan een druppel. De oceaan is meer dan de optelsom van alle waterdruppels. En de oceaan is niet meer hetzelfde als er één druppel uit vertrekt. En uiteindelijk maakt de oceaan deel uit van al het water in het universum en al het water maakt deel uit van de sterrenstof waaruit het universum is opgebouwd. Het HEEL-AL.

Ons bevattingssysteem is vele malen te klein om deze gewaarwording helemaal te omvatten. We zullen moeten wachten tot we weer deel uitmaken van de sterrenstof waaruit het hele universum mee is op gebouwd om onze werkelijke grootte te beseffen. Een grootsheid die voortkomt uit schijnbaar compleet onbelangrijke deeltjes.

Het is echter al mooi als we beseffen dat ondanks onze nietigheid wij tegelijkertijd het centrum van ons universum zijn. Het hele universum begint bij ons eigen Model van de Werkelijkheid en ons model van de werkelijkheid beïnvloedt het universum, zij het wel op een gigantisch beperkte schaal. EN uiteindelijk is het ook zo dat als één druppel een andere kant op gaat dit kan leiden tot een tsunami. Dat is het mooie van het leven! Onbelangrijk en belangrijk tegelijkertijd. De dualiteit overstijgend. Wat een eer om daar deel van te mogen uitmaken.

 

Dood, Dualiteit, Grootsheid, Leven, Nietigheid, Tijd